Promocje

Kristof Zorde zadebiutował w 2022 roku zbiorem opowiadań Dzień pierwszy, za który otrzymał nagrodę „Magazynu Literackiego Książki”. W Być jak autor posługuje się ulubioną formą mikroopowiadania, by wcielić się w postacie filozofów, ekonomistów, ludzi pióra i innych najmniej oczekiwanych osób, i odkryć czytelnikowi ich najbardziej intymne myśli.

„Jestem profesorem od metody naukowej… ale mam z tym problem: nie ma czegoś takiego jak metoda naukowa. Gdy uderza piorun, można zacząć od stwierdzenia, że Zeus maczał w tym palce. Skąd wiemy, że Zeus istnieje? Bo byliśmy świadkami uderzenia pioruna. Zaczynamy się kręcić wokół własnej osi. Jak tego uniknąć?”.

„…każda idea, nawet ta najbardziej absurdalna, dostarcza nowej wiedzy. Pierwszego z brzegu przykładu dostarcza pomysł Kopernika, by poruszyć Ziemię. Niby miał jakieś instrumenty do obserwacji ciał niebieskich. I co z tego – przecież i tak nie było widoczne nic innego, jak ruch Słońca na nieboskłonie. Wtedy przyśnił mu się Bóg i powiedział: – Gdybyś mieszkał na Słońcu, to widziałbyś Ziemię poruszającą się ruchem okrężnym wokół Słońca. Pomyśl, może warto to rozważyć. – Tak powstał układ heliocentryczny”. (fragment opowiadania Paul Feyerabend)

Kristof Zorde zadebiutował w 2022 roku zbiorem opowiadań „Dzień pierwszy”, za który otrzymał nagrodę „Magazynu Literackiego Książki”. W „Być jak” (2024) autor posługuje się ulubioną formą mikroopowiadania, by wcielić się w postacie filozofów, ekonomistów, ludzi pióra i innych najmniej oczekiwanych osób, i odkryć czytelnikowi ich najbardziej intymne myśli. A teraz „Fenicjanie” – tajemniczy i nieuchwytni, a jednocześnie bliscy, jakby na wyciągnięcie ręki. Wygląda na to, że ten prastary lud, który stworzył podwaliny naszej cywilizacji, przetrwał łamańce historii i mniej lub bardziej dyskretnie wpływa na nasze codzienne życie. Fenicjanie siedzą w naszych głowach, czasami w naszych ciałach, a czasami i w głowach, i w ciałach. I wtedy już nie wiemy, czy to jeszcze my, czy to już oni.

„Konrad Mazowiecki jest znany głównie z tego, że zaprosił do Polski Krzyżaków. Mieli zwalczać pruskie plemiona, które rok w rok łupiły wschodnie rubieże jego księstwa. Ale, jak wiadomo, na wojnie jeszcze nikt się nie utuczył. Konrad myślał dalej, aż wymyślił, że zaprosi fenickich kupców, podaruje im skrawek ziemi pod osadę, a ci, zgodnie ze swym obyczajem, nakręcą mu gospodarkę. Wysłał więc umyślnego z pismem, zachwalając uroki swego kraju, podkreślając możliwości, kusząc przywilejami. Nie minęło wiele czasu, gdy na Wiśle od strony Jerozolimy pojawiła się flotylla fenickich łodzi. Pękate, obciążone cennym towarem, płynęły leniwie z prądem rzeki. Ich mnogość i bogactwo zgromadzone na pokładach przyprawiały o zawrót głowy. Rozradowany książę wybiegł na brzeg i zamachał ręką: – To tutaj, drodzy Fenicjanie, bądźcie błogosławieni!” (fragment).

Giuseppe Tomasi di Lampedusa

GEPARD

Wydanie rozszerzone o przedmowę Gioacchina Lanzy Tomasiego.

ISBN:978-83-950455-8-5

Powieść „Gepard” (Il Gattopardo, 1958) Giuseppe Tomasiego di Lampedusy (1896–1957) to literackie arcydzieło, które doczekało się setek wydań i przekładów na wiele języków; na jego podstawie powstał nagrodzony w 1963 roku Złotą Palmą film Luchina Viscontiego. To opowieść o niezwykłym człowieku — arystokracie, uczonym, erudycie — a zarazem wnikliwe studium poświęcone zawirowaniom historii i nieuchronnym przemianom społecznym.

Pierwszy polski przekład książki ukazał się w 1962 roku pod tytułem „Lampart”. Nowe tłumaczenie Stanisława Kasprzysiaka wiernie oddaje ducha oryginału i rzuca nowe światło na twórczą osobowość Lampedusy. Wydanie rozszerzone o przedmowę Gioacchina Lanzy Tomasiego.

Oprawa miękka ze skrzydełkami.

Rainer Maria Rilke (1875-1926). Wybitny austriacki poeta, twórca liryki symbolistycznej; pozostawił po sobie również obszerną korespondencję. Zgromadzone w tomie listy stanowią swoiste credo poetyckie autora.

Wybór, przekład i wstęp Joanna Ugniewska

Listy z lat 1810–1837 składają się na swoistą autobiografię – czy raczej autoportret – Giacoma Leopardiego (1798–1837), w której splatają się wszystkie jej najważniejsze wątki; konflikt z rodzinnym środowiskiem, rozpaczliwe dążenie do usamodzielnienia się, choroba, kompulsywna praca intelektualna ponad siły, poczucie odrzucenia, rozczarowanie Rzymem, gdzie w końcu udaje mu się wyjechać, powołanie literackie, lęk przed przeciętnością. Tradycyjny wizerunek cierpiącego poety, skarżącego się na swój los, tak nieznośnie trwały mimo coraz pełniejszego dostępu do jego dzieł, musi w świetle tych listów ulec rewizji. Wyłania się z nich wprawdzie pisarz owładnięty poczuciem nicości, przekonany o nieszczęśliwości własnej i powszechnej, lecz również wielbiciel piękna, literatury, złudzeń, długo aspirujący do intensywności życia i emocji.

Tom opowiadań

Oprawa miękka klejona ze skrzydełkiem

140 stron

Jeśli coś w polskiej literaturze zasługuje na wyniesienie pod niebiosa, są to z pewnością „Niestworzone historie” Andrzeja Kotańskiego. Nazwałbym je syntetycznie Rozkosznymi Miniaturami Prozą, które można celebrować jak czekoladkę po czekoladce, lub zeżreć na raz jak całą bombonierkę. Niezręcznie mi się kreśli te entuzjastyczne zdania o czymś, co już dawno powinno zostać uznane za wielkie, choć jest tak drobne i filigranowe. Owszem, można było je przeoczyć w latach 90-tych, kiedy powstawały i kiedy zostały po raz pierwszy wydane, niemal pokątnie i podziemnie, w formule jeszcze całkiem drugoobiegowej, choć ich podziemność nie określała się już względem komunistycznej władzy, a raczej względem dzikiego rozpasania literatury komercyjnej. Ale przeoczenie ich dzisiaj byłoby wielkim nieporozumieniem i wielką niesprawiedliwością. Bardzo się cieszę z tego znacznie rozszerzonego wznowienia, tym bardziej, że sam Autora doń namawiałem, a nawet wmuszałem Mu jego własną Wielkość, której On zdaje się wcale nie dostrzegać, nie chcieć, i którą zdaje się odrzucać, przepełniony odrażającą skromnością i ohydną nieśmiałością. Drogi Andrzeju, gratuluję! Drogi Czytelniku, do dzieła! (Michał Zabłocki)

Tom zawiera przełożone po raz pierwszy na język polski teksty z pośmiertnie wydanego zbioru The Crack-Up (1945) wybitnego amerykańskiego prozaika i scenarzysty Francisa Scotta Fitzgeralda (1896–1940), autora m.in. powieści Wielki Gatsby, Czuła jest noc, Ostatni z wielkich oraz wielu opowiadań. W książce znalazły się trzy eseje, które Fitzgerald pierwotnie napisał dla „Esquire”, wydane po raz pierwszy w 1936 roku, a także teksty wcześniej niepublikowane. Autorem przekładu jest Bartłomiej Madej.

Wybór, przekład i opracowanie: Stanisław Kasprzysiak

Posłowie: Adam Zagajewski

Jaka jest ta poezja? Czytelnik, który choćby pobieżnie zapozna się z biografią Leopardiego, będzie sobie zadawał pytanie: jak to jest, że jego życie było tak bardzo nieszczęśliwe, krótkie i tragiczne – życie, w którym, poza starymi księgami, jedynym pocieszeniem były nieliczne przyjaźnie – a tymczasem wśród utworów poetyckich znajdujemy Idylle, znajdujemy poematy opiewające spokój natury, światło księżyca, wieczór przed świętem, gdy cichnie gwar zwykłego życia, chwile, kiedy szczęście nie wydaje się nieosiągalne. Wiemy, że w różnych wypowiedziach, zwłaszcza pochodzących z drugiej połowy krótkiego życia, Leopardi napomyka, że teraz już nie będzie się poddawał iluzji, że będzie patrzył na rzeczywistość w sposób trzeźwy – czyli niekryjący rozpaczy, ostry, podkreślający nędzę ludzkiej egzystencji. Buntował się wtedy przeciwko wyobraźni poetyckiej, która unosiła go ponad retorykę aktu oskarżenia i która – obok ogromnej inteligencji – była jego największym darem. Buntował się – ale wciąż wracał do poezji, do kontemplacji. Bądźmy jednak wdzięczni Muzom (nie wiem, komu mielibyśmy być wdzięczni, jeśli nie Muzom) za to, że w pisarstwie Leopardiego utrzymała się ta właśnie podwójność. Gdybyśmy znali tylko jego prozę, często kostyczną, pozbawioną złudzeń, zaliczylibyśmy go do sporego zastępu błyskotliwych pesymistów – obok francuskich moralistów i obok Beckettów naszej epoki. A tak mamy do czynienia z myślicielem, ale i poetą, niezwykłym, grającym na obu krańcach klawiatury – tam, gdzie jest najgłębszy smutek, i tam też, gdzie mieszka spokojny zachwyt. [z posłowia Adama Zagajewskiego]

Jubileuszowe wydanie drugie rozszerzone kultowego tomu wierszy Andrzeja Kotańskiego!

Andrzej Kotański – poeta i prozaik, absolwent filologii romańskiej UW. Zadebiutował zbiorem opowiadań "Czterdzieści siedem tysięcy bankietów", wydał też dwa tomy wierszy: "Elegia o płaszczu skórzanym" i "Jutro będzie wiosna". Pisze i leczy się w Warszawie.

Tomik ilustrował: Dennis Wojda.

A DZISIAJ RANO

kiedy siedziałem na balkonie

przyleciał do mnie Duch Święty

pod postacią gołębicy

i na mnie nasrał

i co to może oznaczać

wie pan

nie wszystkie tajemnice

da się wyjaśnić

za pomocą psychiatrii

Giacomo Leopardi (1798–1837), najwybitniejszy poeta i myśliciel włoskiego romantyzmu.